10- رد سازش و تسلیم
در زمان یزید کسانی که با شیوه و عملکرد یزید مخالف بودند کم نبودند اما همه یا سکوت کرده بودند یا به سازش و تسلیم تن داده بودند اما امام حسین(ع) تا پای جان ایستاد و به سازش تن در نداد.
فریشلر، کورت مورخ بزرگ آلمانى:
امام حسین (ع) در فداکارى قدم را از حدود فدا کردن خود برتر نهاد و فرزندانش را هم فدا کرد . . . تصمیم ثابت حسین (ع) براى فداکارى مطلق نه ناشى از لجاجت بود نه معلول هوى و هوس و او با پیروى از عقل، مصمم شده بود که به طور کامل فداکارى کند تا این که مجبور نشود بر خلاف پر نسیب (عقیده، آرمان والا) خود به وسیله سازش کارى با یزید بن معاویه و زندگى ادامه دهد .

11- به نمایش درآوردن اوج ایمان:
کارلایل، توماس دانشمندى بزرگ انگلیسى: «بهترین درسى که از تراژدى کربلا مى گیریم این است که، حسین و یارانش ایمان استوار به خدا داشتند .آنها با اعمال خویش ثابت کردند که در مقام مبارزه حق و باطل، تفوّق عددى و کثرت عددى اهمیّت ندارد و پیروزى حسین (ع) با وجود اقلیّتى که داشت، باعث شگفتى من است.»
امام حسین (ع)، حضرت زینب (س) و یاران ایشان چنان ایمان استوار و بلندی به بشریت نشان داند که هیچ کس را یارای مقابله با چنان ایمانی نیست. هر کس که در راه دین فداکاری کند هر چه فداکاری اش بزرگ باشد باز کار خود را در مقابل کار حسین(ع) نقطه ای در برابر دریا میبیند. نهایت صبری که ما از خود نشان دهیم با ذره ای از صبر زینب (س) قابل قیاس نیست.

اقبال لاهوری:

رمز قرآن از حسین آموختیم        ز آتش او شعله ها افروختیم
تار ما از زخمه اش لرزان هنوز        تازه از تکبیر او ایمان هنوز
اى صبا! اى پیک دور افتادگان!         اشک ما بر خاک پاک او رسان

12- درس شهادت و شور افرینی در مردم:
شهادت، برنده ترین سلاحی است که هیچ دشمنی را یارای مقاومت در برابر آن نیست،
دکتر شریعتی: «یکی از بهترین و حیات بخش ترین سرمایه هایی که در تاریخ تشیع وجود دارد، شهادت است .»
تاملاس توندون (هندو، رئیس سابق کنگره ملّى هندوستان): این فداکاریهاى عالى از قبیل شهادت امام حسین(ع) سطح فکر بشریت را ارتقا بخشیده است و خاطره آن شایسته است همیشه باقى بماند.

ماساریک، توماس کشیش متفکر اروپایى: گرچه کشیشان ما هم از ذکر مصائب حضرت مسیح مردم را متاثر مى سازند، ولى آن شور و هیجانى که در پیروان حسین (ع) یافت مى شود در پیروان مسیح یافت نخواهد شد . گویا سبب این باشد که مصائب مسیح در برابر مصائب حسین مانند پر کاهى است در مقابل کُره ای عظیم پیکر .

 
منابع:
1- سایت حوزه
2- مجله شمیم یاس فروردین 1381 پیش شماره 9- عاشورا در اندیشه امام خمینی(ره)
3- مجله کوثر اردیبهشت 1379، شماره 38 -نهضت کربلا از دیدگاه اهل سنت
4- مجله دیدار آشنا؛ اسفند 1381، شماره33، امام حسین (ع) از دیدگاه بزرگان، اندیشمندان و مستشرقین غیر مسلمان
5- مجله پاسدار اسلام، اسفند 1386 و فروردین 1387، شماره 315 و 316 ،همه لب به اعتراف می گشایند
6- مجله نامه جامعه، اسفند 1385، شماره 30، حسین علیه السلام گوهر جاودانه و همیشگی ادیان

شما از امام حسین (علیه السلام) چی یاد گرفتید؟

7- ایجاد شجاعت و دلاوری در مردم
انگرى، کابریل:
به عوض اینکه واقعه کربلا، موجب ترس طرفداران حسین (ع) و على (ع) شود، شجاعت شیعیان را برانگیخت و آنان را به گرفتن انتقام تهییج کرد .
پس از واقعه کربلاء قیامهای پی در پی بود که ریشه ظلم امویان را برچید.

8- حیات بخشی به اسلام و تحکیم و اشاعه مذهب تشیع:

کارل برو کلمان خاورشناس و محقق آلمانى:
شهادت حسین (ع) علاوه بر نتایج و اثرات سیاسى، موجب تحکیم و اشاعه مذهب شیعه گردید
قیامهایی که در تاریخ از طرف شیعه رخ داده است ریشه در کربلاء و مبارزه در مقابل ظلم و فساد بوده است.
انقلاب اسلامی ایران هم که قوت بخش تشیع در جهان امروز است ریشه در قیام سیدالشهداء دارد.

9- درس فداکاری و ایثار:
چارلز دیکنس : اگر منظور امام حسین (ع) جنگ در راه خواسته هاى دنیایى خود بود، من نمى فهمم چرا خواهران و زنان و اطفالش به همراه او بودند . پس عقل چنین حکم مى کند که او فقط به خاطر اسلام فداکارى کرد.

فداکاریهای امام حسین (ع) و یارانش در کربلا بود که فداکاری کردن را برای شیعه آسان کرد. چه اینکه شیعه میدید عزیزترین فرزند رسول خدا فرزندان خردسالش را نیز قربانی میکند دیگر فرزندان و کودکان ما چه ارزشی دارند. جان و روح و فرزند ما فدای اسلام...
طوماس، مان متفکر آلمان
اگر بین فداکارى مسیح و حسین (ع) مقایسه شود، حتما فداکارى حسین پر مغزتر و با ارزش تر جلوه خواهد نمود . زیر مسیح روزى که آماده براى فدا شدن گردید زن و فرزند نداشت و در فکر آنان نبوده که بعد از او به چه سرنوشتى دچار خواهند آمد . امام حسین (ع) زن و فرزند داشت و بعضى از آنها کودک خردسال بودند و احتیاج به پدر داشتند .

ادامه دارد....

اللهم عجل لولیک الفرج

آیا در کلاس کربلا اسم نوشته اید؟

4- مبارزه با مفاسد و منکرات ( امر به معروف و نهی از منکر)
امام خمینی (ره) در وصیت نامه خود این رسالت را تذکر داده و می فرمایند:
«ارید ان آمر بالمعروف و انهی عن المنکر و اسیر بسیرة جدی و ابی علی بن ابی طالب;
می خواهم امر به معروف و نهی از منکر نمایم و به سیره جدم و پدرم علی بن ابی طالب عمل کنم »

5- فرهنگ آزادی و آزادگی و کرامت انسان ها
شعار هیهات منا ذلة شعار عاشورا و عاشورایان است که امام حسین فرمود: «مرگ با عزت از زندگی با ذلت برای من دوست داشتنی تر است.»
جرجى زیدان نویسنده مسیحى لبنانى: «پس از رحلت پیامبر . . . حب جاه و مال بر فضایل اخلاقى، فایق آمد و افکار و آراى آل على (ع) در میان چنان مردمى بى اثر ماند . چنانکه مردم کوفه به خاطر جاه و مال بیعتى را که با حسین بن على (ع) کرده بودند، در هم شکستند و به این نیز اکتفا نکرده، او را کشتند .»
ایستادگی امام حسین (ع) و یارانش خط بطلانی بود بر ارزش های مادی و دنیوی. ارزش انسان را بالا برد. او را از بردگی و بندگی دنیا تا به عبودیت و ربوبیت به اوج رساند.

6- وحدت آفرینی و جهانی شدن کربلا
ماجرای کربلا به گونه ای بر قلب ها اثر گذار است که مذهب و دین و آیین را به کناری زده. به طوری که هر انسانی با هر مذهب و با هر دین و آئینی که باشد وقتی ماجرای کربلاء، اهداف امام حسین (ع) و فداکاریها و شهادت او و یاران و عزیزانش را میشنود ناخودآگاه حقانیت آنرا درک میکند و اشک  از چشمانش جاری میشود. بدون اینکه بداند این فرد از چه دینی بوده همین که میگویند برای مبارزه با ظلم و فساد قیام کرده، و هدفش عزت و ایستادن در مقابل ظلم بوده.... فطرتهای پاک او را می ستایند.
توندول، بورشو تامداس: شهادت حسین (ع) از همان زمان که طفلى بیش نبودم، در من تاثیر عمیق و حزن آورى مى بخشید . من اهمیت بر پاداشتن این خاطره بزرگ تاریخى را مى دانم . این فداکارى هاى عالم از قبیل شهادت امام حسین (ع) سطح بشریت را ارتقاء بخشیده است و خاطره ى آن شایسته است همیشه بماند و یادآورى شود
جوزف، رینو مستشرق فرانسوى و مؤلف کتاب اسلام و مسلمین: شیعه دین خود را با شمشیر پیش نبرده، بلکه با نیروى تبلیغ و دعوت پیشرفت کرده و اهتمام آنها به برگزارى مراسم سوگوارى موجب شده که تقریبا دو ثلث مسلمانان و بلکه جماعت از هنود و مجوس و سایر مذاهب نیز با آنان در عزاى حسین (ع) شرکت کنند .
ادوارد براوْن (مستشرق معروف انگلیسى):
آیا قلبى پیدا مى شود که وقتى درباره کربلا سخن مى شنود، آغشته با حزن و ألم نگردد؟ حتّى غیر مسلمانان نیز نمى توانند پاکى روحى را که در این جنگ اسلامى در تحت لواى آن انجام گرفت انکار کنند.
چنانکه در حدیث آمده است: ان لقتل الحسین حرارة فی قلوب المؤمنین لاتبرد أبد در این حدیث نگفته فی قلب المسلم، بلکه هر انسان آزاده­ای که به راه و رسم حسین علیه السلام ایمان دارد را شامل می­شود، از این­رو جهانیان و اندیشمندان وقتی از سیره حسین علیه السلام آگاه میشوند، شیفته آن می­گردند. همان­ گونه که شیفته راه و مسلک علی­بن ابی­طالب علیه السلام شده­اند.

ادامه دارد...

اللهم عجل لولیک الفرج

«اگر حسین علیه السلام از ما مسیحیان بود؛ در هر نقطه­ای از زمین پرچمی برای او بر می­افراشتیم و در هر سرزمینی منبری قرار می­دادیم و مردم را به نام حسین به سوی مسیحیت دعوت می­کردیم» : آنتوان بارا، کتاب حسین در اندیشه مسیحیت

اما شیعه چه میکند؟

آیا ده روز عزاداری کافی است؟

چه چیزهایی از امام حسین (ع) میتوان آموخت؟

درس های کلاس عاشورا تا ابدیت ثبت و ضبط شده و برای همه جهانیان آماده تدریس است...
درسهایی که از شماره خارج اند:

1- نفی اندیشه جدایی دین از سیاست
امام حسین علیه السلام با حضور اجتماعی و قیام علیه حکومت، در حقیقت درصدد دخالت در سیاست بود و همین مساله را به عنوان یک تکلیف جهت حرکت و نهضت خویش قرار داد. امام برای خود یک ضرورت می دانست که برای سست نمودن پایه های حکومت ستمگران و برقراری حکومت عدل الهی تلاش کند و همین امر از مهم ترین مشخصه های یک اقدام حکومت سیاسی است .

2- مبارزه با ظلم. برپایی عدالت
امام حسین علیه السلام یکی از اهداف قیام خود را عدالت اجتماعی دانسته و در خطبه ای این گونه بیان می دارد:
«...و یا من المظلمون من عبادک...
... [یکی از اهداف این است که] ستمدیدگان از بندگان تو امنیت یابند» . (9)
مسلم است که این عدالت و امنیت زمانی تحقق عینی پیدا خواهد کرد که ستم و ستمگران نابود شده و عدالت اجتماعی حاکم گردد.
امام خمینی قدس سره هم به تبع جدش امام حسین علیه السلام در مقابل ستمگران زمان خود قد علم کرده و ضمن مبارزه ای جانانه می فرماید:
«زندگی سیدالشهدا، زندگی حضرت صاحب الامر و زندگی همه انبیای الهی این معنا بوده است که می خواستند در مقابل جور، حکومت عدل را درست و بر پا کنند.»
دو کبرى، موریس اندیشمند فرانسوى: پیروان حسین به واسطه عزادارى حسین مى دانند که پستى و زیر دستى استعمار و استثمار را نباید قبول کنند، زیر شعار پیشرو و آقاى آنها تن ندادن زیر بار ظلم و ستم بود .

3- اصلاح اجتماعی امت اسلامی
امام حسین علیه السلام در خطبه ای، انگیزه قیام خود را این گونه اعلام می نماید:
«اللهم انک تعلم انه لم یکن ماکان منا تنافسا فی سلطان و لا التماسا من فضول الحطام، ولکن لنری المعالم من دینک و تظهر الاصلاح فی بلادک»
خدای من تو می دانی آنچه از ما صادر شد به انگیزه رقابت در سلطنت و تمنای زیادی های دنیا نبود، بلکه برای این بود که نشانه های آشکر دین تو را بنگریم و اصلاح را در سرزمین های تو آشکار سازیم...»
«امام حسین در وصیت معروف خود به برادرش محمد حنفیه، آن گاه که مدینه را قصد مکه ترک گفت، بر آرمان اصلاح طلبی قیام خود تصریح کرد و فرمود: انما خرجت لطلب الاصلاح فی امة جدی; بدین جهت از مدینه خارج شدم که امت جدم را اصلاح کنم »

 ادامه دارد.....

اللهم عجل لولیک الفرج

امروز بعد از مدتها فرصت دست داد و قصد کردم وبلاگ رو آپ کنم. در پست قبل درباره دل بستن و دل بریدن نوشتم. ببخشید خیلی دیر آپ میکنم ولی شرایطم عادی نبود... 

مدتیه که بیش از پیش با افراد مختلف و سلیقه های گوناگون رفت و آمد داشتم، اما حالا افسوس میخورم، چون به جرأت میتونم بگم که اکثر ما آدم‌ها دلبستگی هامون بیشتر مادیاته. حرفامون، خوشی‌هامون، علاقه‌هامون به این چیزاست. امروز این برامون مهمه که پردۀ خونه‌مون چقدر خوشگل و شیک باشه، این مهمه که ماشینمون چی باشه، این مهمه که کیف و لباسمون چقدر بیارزه، غذا رو چه جوری بپزیم که همه انگشتاشونم لیس بزنن! و در چه ظرفی بریزیم که بهترین شکل و قیافه رو پیدا کنه و چطوری تزئینش کنیم که همه دهنشون اب بیفته!  چطوری سفره رو پر از دسرهای رنگارنگ کنیم که دیگران تعریف کنن!

رنگ شالمون با مانتومون ست باشه! لاک ناخنمون با هر جفتشون ست باشه!! خلاصه همه زندگی مون شده مادیات و مادیات... دلبستگی هامون شده به اینجور چیزا... خلاصه هر چی نگاه کردم ببینم اخر این چیزا تمومی داره یا نداره؟ دیدم نه تمومی نداره که نداره! حتی وقتی کسی میمیره به جای اینکه به یادمون بیفته یه روز ما هم این دنیا رو میذاریم و میریم به این فکر می افتیم که چقدر بهمون ارث رسیده و میرسه و باهاش چی کارا میشه کرد!

این روزا تمام فکر و ذکر ما آدمها شده پول... البته دور از جون شما منظورم شما نبودید!

یه موقعی میشد بگی آدم‌ها به هم دل میبندن بچه به مادر، زن به شوهر و... اما امروز حتی توی اینم میشه شک کرد! چون خیلی از همین دلبستگی ها واسه پوله! همونطوری که بچه بابا رو میخواد چون بابا پول میده!!!

حیفِ ما که اینقدر دلمون بی ارزش شده! شنیدید بعضیا میگن پول ایران خیلی بی ارزشه؟ حالا ببینید دل ما دیگه چقدر بی ارزشه که به این پول بی ارزش دل میبنیدیم!  

خدا چقدر صبوره که ما ها را اینطوری میبینه و بازم دوستمون داره... این همه نعمت دادم خوردی، پوشیدی، کیف کردی، اما یه بار یاد من نکردی؟! خدایا چه بنده های بدی هستیم ما...

ما که به نعمت نگاه میکنیم و به ظاهرش خیلی توجه داریم چرا یه ذره به باطنش دقت نمیکنیم؟ چرا غذا و ظاهرش اینقدر برامون مهمه اما باطن و آفریننده شو نمیبینیم؟ چرا به شکل و شمایل لباسمون توجه میکنیم اما به شکل و شمایل قلب و روحمون بی توجهیم؟ چرا به خونه دنیامون اینقدر اهمیت میدیم که شیک و ترو تمیز باشه اما به خونه روحمون توجه نمیکنیم که کجا باشه؟ بین چه کسانی باشه؟ با چه کسانی همنشین باشه؟ تو چه محفلهایی بره؟ چی بخوره؟ روحمون یعنی غذا نیاز نداره؟

یعنی خداییش ارزش ما آدمها به این چیزاست؟ خودمونو به چی داریم میفروشیم؟ یه وقتایی دلم واسه خودمون میسوزه که چقدر بچه ایم.... چقدر کوچیک موندیم... چرا بزرگ نمیشیم؟ مثل بچه که به اسباب بازیش دل بسته به فرش و کمد و تخت و... دل میبندیم.... باز بچه بزرگ میشه میفهمه... اما ما بزرگم شدیم نفهمیدیم!!! واقعا چرا؟

 همونطوری که بچه به سختی از اسباب بازیش دل میبره و با گریه هم راضی نمیشه از دستش بده، یه روز هم ما مجبوریم این دلبستگی هامون رو بذاریم و بریم شاید با گریه.... پس چرا تمام زندگیمون شده مادیات؟ معنویات کجا رفته؟ روحمون اهمیتی نداره؟ خدا کجای زندگی مونه؟

متاسفانه این دلبستگی فقط توی زندگی افراد بی اعتقاد نیستا.. اینا مال همه است حتی بچه مومنا و نماز خونا، بچه مسجدی‌ها و حتی خیلی از مدعیان مذهب... ای کاش میدونستیم...

افسانه حیات دو روزی نبود بیش

آنهم «کلیم» با تو بگویم چه سان گذشت

یک روز صرف بستن دل شد به این و آن

روز دگر صرف کندن دل زین و آن گذشت

 (کاشانی)

کاش تا دیر نشده بفهمیم ...

ز کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود؟

به کجا میروم آخر؟

ننمایی وطنم؟

وطن اصلی ما دنیا نیست... باید بریم پس هر چی بیشتر به اینور دل ببندیم گذاشتن و رفتن واسه خودمون سخت‌تره

دلم هوای تو دارد هوای آمدنت...

اما دیگه نمیپرسم چرا نمی آیی؟

که فاطمه زهرا(س) فرمود: امام همچون کعبه است، که باید به سوی او روند، او به سوی مردم نمی‌آید.

« مثل الامام مثلُ الکعبة إذ توتی و لا تأتی»